|
Urodzona
23.01.1963 r. Studiowała na Wydziale Malarstwa i Grafiki w
Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Dyplom w
zakresie malarstwa uzyskała w 1987 r. w pracowni prof. Kiejstuta
Bereźnickiego.
|
|
Katarzyna
Nowicka-Urbańska od początku samodzielnej aktywności artystycznej
tworzy przy pomocy środków wizualnych esej-notatnik, w którym
opowiada swoje historie. Zderzając w obrazach różne kody, znaki, znaczenia, stara się nas przekonać, że tylko w języku sztuki, można w pełni, ujmować nasz kontakt z rzeczywistością. Sposób przedstawiania w obrazach świata, do którego sztuka Katarzyny Nowickiej się odnosi, nauczyciel artystki, znakomity malarz Kiejstut Bereźnicki nazwał przestrzenią rozbitych luster gdzie elementy ukazującej się rzeczywistości szukają między sobą powiązań. Inspiracji dla rozwiązania zagadnień plastycznych, artystka poszukuje w świecie natury i tradycji malarskiej, tego jej aspektu, który dotyczy koloru i materii obrazu. Zwraca się też w stronę poprzedników takich jak Piotr Potworowski i Teresa Pągowska. Chodzi o to żeby dojść swoim malarstwem do ściany. To zdanie Piotra Potworowskiego wyznaje artystka jest dla niej szczególnie pobudzające. Ściana – to może być powierzchnia obrazu, tło dla przedstawień figuralnych, które uzyskuje nakładając kolejne warstwy farby w określonym porządku. Można je także tłumaczyć jako rodzaj wyzwania dla artysty. Sztuka jest przecież zawsze dążeniem do przekraczania różnych ograniczeń, formalnych, ideowych i tych pochodzących ze świadomości. Obszerny cykl prac malarskich Ściany – Lustra, nad którymi artystka od 1996 roku stale pracuje i rozwija, to obrazy malowane na płótnach i papierze. Obrazy cyklu komponowane są na podobnej zasadzie: płaszczyzna płótna jest polem rozstrzygnięć wynikających ze zderzenia dwóch rzeczywistości, dużych płaszczyzn barwnych, intencjonalnie w tonacji związanych z tematem i tej, która zdaje się być cytatem z rzeczywistości (fotografia lub jej malowana reprodukcja). Często stosuje technikę collage’u wklejając odbitki ksero lub zdjęcia, co pozwala jej różnicować materię. Innym razem maluje uchwycone na fotografii fragmenty rzeczywistości. Malowane fragmenty są wykadrowane na wzór fotografii, która w intencji artystki ma poprzedzać powstanie malowanego fragmentu. Są to najczęściej postaci ludzkie, których nieostry rysunek, pewna hieratyzacja, zgaszona gama kolorystyczna odsyła nas do czasu przeszłego, z czytelną chęcią zatrzymania go. Malarskie tło kompozycji, przez użycie kilku gam kolorystycznych tworzy niezwykle malowniczą grę gęstości barw, faktur, walorów i świateł. Zastosowanie przez artystkę techniki laserunku, sprawia, że kolory mieszają się ze sobą tworząc rodzaj wibrującego rastra. Na tym abstrakcyjnym tle umieszcza elementy pochodzące z rzeczywistości. Malowane są one najczęściej w rozległej gamie szarości, 2-3 na płaszczyźnie jednego obrazu. Niekiedy są to tylko ich fragmenty, jakby okruchy świata który chcemy zatrzymać w pamięci. Odnoszą się do problemu czasu, jego przemijania i sposobów wizualizacji tych procesów w dziele sztuki. Cechy notatnika mają też rysunki artystki. Są one zapisem pierwszych myśli, zapisów wyprzedzających często pracę nad obrazem. W tak pomyślanych dziełach sztuki artystka prowadzi swoją grę ze znaczeniami. Wartości jakie się w obrazach rodzą wynikają z połączenia w jednej kompozycji realistycznie potraktowanego fragmentu rzeczywistości z inną strukturą materii (w tym różnych materii podłoża), koloru i światła. Działania te są poszukiwanymi przez artystkę możliwościami rozwiązań plastycznych wynikających z jej przekonań, iż obraz jest pewną ideową i kompozycyjną całością oraz wyrazem dążenia do osiągnięcia spójności pomiędzy jego elementami. |
 |
|
Cykl „Ściany, lustra”, 2003, płótno, olej, odbitka xero, 140x100 cm |
 |
|
Cykl „Ściany, lustra”, Tryptyk I - jesień, 2007, technika mieszana, papier, 54x64 cm |