|
Urodzony
23.11.1946 r. w Kaleni Małej. Studia w PWSSP w Łodzi w latach
|
|
Henryk Hoffman
maluje i rysuje pejzaże. Takie są tytuły jego prac, które określają
raczej intencje artysty niż wskazują na rozpoznawalne fragmenty
rzeczywistości, które moglibyśmy nazwać pejzażem. Elementem budowy większości pejzaży są linie, kółka, kreski. Są one też najoszczędniejszym ze środków którymi artysta osiąga ogólne zamierzenia wyzwalając je zarazem ze skomplikowania i ozdobności. Niektóre opracowania słownikowe podkreślają stopień wrażliwości znaku linearnego, który może stać się światłem i kolorem, objętością i atmosferą, przekazując dziełu wszystkie możliwości wyrazu. Zestawy prac malarskich z lat 70-tych i 80-tych, które artysta nazywa pejzażami nadając im kolejne numery, odwołują się do geometrii i w jej rygorach ustalają klarowne linie podziałów i proporcje płaszczyzn. Głównym komponentem tych prac jest światło rozjaśniające poszczególne części kompozycji, zmiękczające surowość konstrukcji i budujące osobliwą przestrzenność całości. Precyzowanie formy i koloru, strojenie i wyszukiwanie tonów i brzmień barwnych, odbywa się przez atomizację płaszczyzny malarskiej zapełnionej wielokrotnie kładzionymi punktami lub liniami warstw koloru. Ten sposób malowania w każdej kolejnej serii jest poszukiwaniem bardziej jednorodnej struktury malarskiej. W serii obrazów malowanych w latach 90-tych – powierzchnia obrazu utkana z abstrakcyjnej malarskiej kaligrafii, daje bogate, iluzjonistyczne efekty. Utkana, ponieważ tkanka materii malarskiej raz bliska jest kaligraficznemu zapisowi, innym razem budujące obraz cząsteczki zdają się być przełożonymi na język malarski splotami tkaniny. Równolegle z obrazami tworzy Henryk Hoffman rysunki. Dynamicznie rysowane są notacją obserwacji natury na różnych poziomach uogólnienia jej obrazu. Na płaszczyźnie papieru rozgrywają się wizualizacje różnorodnych zależności pomiędzy czernią i bielą, płaskimi lub przestrzennymi figurami geometrycznymi. Operując nimi kreuje układy abstrakcyjne, a także takie w których temat jest rozpoznawalny. Układ form oraz sposób rysowania, siła pociągnięć ołówka i stopniowanie waloru, właściwie znalezione rastry i gęstości linii, dają wrażenie ruchu, budują relacje przestrzenne, tworzą sugestię akcji. Mimo dążenia artysty do dynamizowania układów form w rysunkach zachowują one prostotę i umiar. Być może spokojna logika ich konstruowania jest odbiciem wglądu w głąb natury, wydobywa wewnętrzny ład rządzących nią praw. Obie uprawiane przez Henryka Hoffmana formy wypowiedzi, to nie tylko materializacja refleksji, to też dokument realizacji przestrzennego znaku - symbolu, znaku, który można powtórzyć nieskończoną ilość razy fizycznie lub tylko w wyobraźni, przydając mu za każdym razem nową przestrzeń. Przestrzeń dzieła sztuki, zdaje się sugerować artysta, jest tożsama z przestrzenią człowieka, a jego forma, jest sugestią organizacji przestrzeni jako przestrzeni egzystencji. Tamara Książek |
 |
|
Pejzaż 132, 2001, olej na płycie, 100x70 cm, |
 |
|
Pejzaż 150, 2001, olej na płycie, 100x70 cm |